« عکس اینجانب زمان خردسالی در کنار پدرم »

 

تقدیم به استاد عزیزم

 

فداي خاك پايت جسم و جانم                         من از شكر وجودت ناتوانم

 

تويي والاترين استاد عالم                          كه هرگز قدر اين نعمت ندانم

 

خدا را با تو من در باور آمد                       تو بنمودي دگر باره جوانم

 

زدرگاهت جدا هرگز نگردم                       كه من ريزه خور اين آستانم

 

اگر جسما ز من دوري عزيزا!                   دمادم من سلامت مي رسانم

 

مرا پرواز روحت داد پرواز                         هميشه بر فراز آسمانم

 

ملاقاتت مرا بيدارتر كرد                          چشاندي مهر مولا را به جانم

 

بدادي با كلام دلنشينت                        خبر از غريب بي نشانم

 

چه نيكو محضر استاد آموخت                  به من خير و شر و نفع و زيانم

 

صفا و اتحاد و دوستي را                        گرفتم بنده در حد توانم

 

نشان دادي مرا سير الي الله                  نمي برد اينچنين هرگز گمانم

 

رسول اكرم آن محبوب داور                     به لطفش بنده در اين كاروانم

 

امير المومنين دستت بگيرد                     دعايم گر كني از شيعيانم

 

تمام لطف از انوار زهراست                     كه روشن كرده آن بي بي جهانم

 

گرفتم از امام مجتبي درس                     نگيرد نفس بي پروا عنانم

 

خيال عالم ارواح دارم                             كه من خاكي نيم از آن ميانم

 

بدادي پاسخ ما را چه شيوا                     رها از غم شود با آن روانم

 

دعا كن مصلح غيبي بيايد                       شود روشن ز نورش ديدگانم

 

مرا راه خدا از خود رها كرد                      دعا فرما كه همراهت بمانم

 

به دل انوار صاحب روشني داد                 كه نور حضرتش باشد نشانم

 

مرا خوش مي برد توضيح آيات                  دعا فرما به انجامش رسانم

 

نمي دانم كه در وصفت چه گويم             بود در محضرت قاصر بيانم

 

خد را شكر گويم لحظه لحظه                  خوشم چون با شما در اين زمانم

 

ز مهر تو سخن هرگز نگفتم                    خدا داند فقط سر نهانم

 

الهي غيبت مولا سر آيد                        كه بر اين لحظه عمري ديده بانم

 

عزيزا! با تو چون فصل بهارم                    بدون تو چو پائيز و خزانم

 

خدايا لطف خود را بيشتر كن                   كه گويد شكر اين نعمت زبانم

 

كند هم افتخار انوار و گويد                     چو گردي در ميان چاكرانم

 

( دیوان انوار . مولف : دوست عزیز سید بهاء الدین انوار جزایری . ص ۲۰۷ )

 

نوشته شده توسط سید رضا ابطحی در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 ساعت 23:23 موضوع تقدیم به استاد عزیزم | لينک ثابت